PMEG
14.3.6. Ankau
Ankau montras, ke la afero ne estas sola, sed ke ghi aldonighas al aliaj jam menciitaj:
Ankau Petro ludas gitaron. Aldone al alia(j) jam menciita(j) gitarludanto(j) Petro ludas gitaron.
Ankau shi estas nomata Amalio, kiel vi, afabla fraulino.[Rt.106] Vi ne estas la sola kun tiu nomo.
Ili ankau estas en la ghardeno.[FE.16] Ili estas tie aldone al aliaj personoj.
Ankau vi donu al mi vian helpon.[Rt.38] Aliaj jam donis, nun donu vi.
Sinjoro Petro kaj lia edzino tre amas miajn infanojn; mi ankau tre amas iliajn (infanojn).[FE.18] Mi amas (iliajn infanojn) aldone al tio, ke sinjoro Petro kaj lia edzino amas (miajn infanojn).
Chiu sin enmiksas, chiu volas montri, ke li ankau estas sagha homo.[Rz.10]
Se vi prenis la violonon, prenu ankau la archon.[PE.2305]
Ankau al vi, mia kara Hermano, li sentigos sian skurghon.[Rt.41]
Mi petas vin ankau poste prunti al mi.[FE.14]
Ankau hodiau mi ne ricevis ankorau lecionojn.[M.19]
La regho [...] ech ne permesis alporti al li manghajhon; kaj ankau dormi li ne povis.[Dn.6]
Li tre bele ludas violonon, kaj li ankau kantas bele.
Shia elparolado ne estis la plej perfekta, sed ghi ankau ne prezentis iajn tro gravajn deklinighojn.[M.26]
La pozicio de ankau «
Tre ofte oni audas, ke ankau trovighu ghuste antau tio, al kio ghi rilatas. Tio estas tre bona ghenerala konsilo por klara stilo, sed ghi tute ne estas deviga regulo, kiel oni ofte shajnigas. En la Fundamento, che Zamenhof, kaj ankorau hodiau che plej multaj Esperantistoj, ankau povas stari post tio, kion ghi emfazas. Zamenhof ofte tiel uzis ankau, kiam ghi rilatis al persona pronomo, sed ankau aliokaze. Tion montras pluraj el la chi-antauaj ekzemploj.
Kiam ankau koncernas KI-vorton, estas ech regulo, ke oni metu ankau poste. KI-vortoj tre volas esti komence de sia frazo. Oni do ne diras: *Ankau kiu volas kunludi?* *Li amas virinon, ankau kiu amas lin.* Nepre oni diras: Kiu ankau volas kunludi? Li amas virinon, kiu ankau amas lin.
Nur la kunteksto povas montri kun certeco, kion ankau koncernas. Povas esti bona rekomendo normale meti ankau rekte antau tio, al kio ghi rilatas, sed oni ne povas tion postuli. Che KI-vortoj tia rekomendo au postulo estus ech rekte erariga.
Emfaza akcentado «
En la parolo oni normale emfaze akcentas tiun frazparton, al kiu ankau rilatas, se ankau staras rekte antau ghi: Ankau mi amas vin. Emfaza akcento je mi.
Sed se ankau staras post la koncernata frazparto, la emfaza akcento trafas anstataue ankau: Mi ankau amas vin.
Tia chi akcentado tamen ne sekvas devigajn regulojn, sed dependas de la preferoj de la parolanto.